এখন সাগৰৰ পাৰত এটা কেঁকোৰা খোজ কাঢ়ি গৈ আছিল।
সি প্ৰতিটো খোজতে পাছলৈ ঘূৰি নিজৰ ভৰিৰ খোজবোৰ চাই বৰ আনন্দিত হৈছিল।
খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি সি বালিত এক দীঘলীয়া আঁচ টানি দিছিল।
সি পাছলৈ ঘূৰি চালে আৰু মনে মনে বৰ সুখী হ’ল যে তাৰ ভৰিৰ খোজেৰে সি ইমান দীঘল এটা আঁচ তৈয়াৰ কৰিলে।
সি নিজকে লৈ বৰ গৌৰৱ অনুভৱ কৰি আছিল।
তেনেতে সাগৰৰ এটা ডাঙৰ ঢৌ আহিল আৰু কেঁকোৰাটোৰ ভৰিৰ খোজৰ সেই আঁচডাল মচি থৈ গুচি গ'ল।
কেঁকোৰাটোৱে অতি দুখেৰে ক'লে:
"হে সাগৰ! তোমাৰ পৰা মই এইটো আশা কৰা নাছিলোঁ। মই তোমাৰ বুকুত বাস কৰিছিলোঁ, মই তোমাক ভাল পাইছিলোঁ।
কিন্তু তুমি মোৰ সুখ সহ্য কৰিব নোৱাৰিলা? তুমিয়ে মোৰ ভৰিৰ খোজবোৰ মচি পেলালা!"
সাগৰে হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে,
"চোৱা ভাই, তুমি ভুল বুজিছা। মই দেখিলোঁ যে এজন চিকাৰীয়ে তোমাৰ ভৰিৰ খোজ চাই তোমাক খেদি ফুৰিছে।
যদি মই তোমাৰ খোজবোৰ মচি নিদিলোঁহেঁতেন, তেন্তে সেই চিকাৰীজনে তোমাক ধৰি পেলালেহেঁতেন।"
কাহিনীটোৰ শিক্ষা:
আমাৰ আচল জীৱনতো বহুবাৰ এনেকুৱা হয়। যেতিয়া আমাৰ লাগে যে কোনোবাই আমাৰ লগত ভুল কৰিলে বা আমাক অপমান কৰিলে, আমি প্ৰকৃত সত্য নজনাকৈয়ে সেই সম্পৰ্কটো চিৰদিনৰ বাবে ভাঙি পেলাওঁ। কিন্তু হ’ব পাৰে সেই মানুহজনৰ কামৰ আঁৰত আমাৰ কিবা ডাঙৰ ভালহে লুকাই আছিল।
