এটা জৰাজীৰ্ণ ঘৰৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল এই জীৱন-সংগ্ৰামৰ কাহিনী। পৰিয়ালটোৰ মূল ভৰসা আছিল এগৰাকী দিনমজুৰ পিতৃ।
তেওঁৰ দৈনিক কষ্টোপাৰ্জিত ধনেৰে কোনোমতে দুবেলা দুসাঁজৰ যোগাৰ হৈছিল যদিও, পৰিয়ালটোৰ চকুত আছিল আকাশলঙ্ঘী স্বপ্ন। সেই সীমিত উপাৰ্জনৰ সংসাৰখনতেই ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল তেওঁৰ তিনি সন্তান—দুজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা।
দাৰিদ্ৰ্যৰ নিষ্ঠুৰ কষাঘাতে তেওঁলোকক প্ৰতিটো দিনেই খেদি ফুৰিছিল। পঢ়া-শুনাৰ খৰচ বহন কৰা, কিতাপ-বহী কিনা বা কোনো ভাল প্ৰতিষ্ঠানত প্ৰশিক্ষণ লোৱা—সকলোবোৰেই আছিল কল্পনাৰ অতীত।
পেটৰ ভোক আৰু সংসাৰৰ অভাৱ-অনাটন ইমানেই বেছি আছিল যে, পৰিয়ালটোক পোহপাল দিবলৈ আৰু পঢ়াৰ খৰচ উলিয়াবলৈ এজন ভ্ৰাতৃয়ে ৰাজমিস্ত্ৰীৰ কঠিন কামতো নামি পৰিবলগীয়া হৈছিল। ৰ’দ-বৰষুণক নেওচি ইটা, বালি আৰু চিমেণ্ট কঢ়িয়াই ফুৰা সেই ক্লান্ত হাতকেইখনে কিন্তু নিশাৰ ভাগত কিতাপৰ পাত লুটিয়াবলৈ পাহৰি যোৱা নাছিল।
দিনৰ ভাগত হাড়ভঙা পৰিশ্ৰম আৰু চৌদিশে চৰম অভাৱ থকা সত্ত্বেও তিনি ভাই-ভনীয়ে কেতিয়াও নিজৰ লক্ষ্যৰ পৰা বিচলিত হোৱা নাছিল। তেওঁলোকৰ চকুত কেৱল এটাই সংকল্প আছিল—পিতৃৰ ঘাম ওলোৱা পৰিশ্ৰমৰ মৰ্যাদা ৰাখিব লাগিব আৰু দাৰিদ্ৰ্যৰ এই শিকলি ভাঙিব লাগিব।
অভাৱৰ ওচৰত হাৰ নামানি তেওঁলোকে নিজৰ মাজতেই গঢ়ি তুলিছিল এক অটুট মনোবল আৰু পাৰস্পৰিক সহযোগিতাৰ পৰিৱেশ। চাকিৰ মৃদু পোহৰত বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি চলিছিল তেওঁলোকৰ নীৰৱ সাধনা আৰু প্ৰস্তুতি।
অৱশেষত বহু উজাগৰী নিশা, তেজ-ঘাম কৰা পৰিশ্ৰম আৰু অদম্য জেদৰ জয় হ’ল। সকলো প্ৰতিকূলতা নেওচি এগৰাকী দিনমজুৰ পিতৃৰ ঘৰৰ পৰা একেলগে তিনি ভাই-ভনীয়েই উত্তীৰ্ণ হৈ আৰক্ষী বাহিনীত চাকৰি লাভ কৰিলে।
যিটো ঘৰত এদিন অনাহাৰ আৰু হতাশাৰ ছাঁ আছিল, আজি সেই ঘৰতেই দেখা দিলে সাফল্যৰ সোণালী ৰ’দে। তেওঁলোকৰ এই অবিস্মৰণীয় জয়ে কেৱল এটা পৰিয়ালৰ ভাগ্যকেই সলনি নকৰিলে, বৰঞ্চ সমাজক পুনৰ দেখুৱাই দিলে—সততা, একাগ্ৰ পৰিশ্ৰম আৰু বুকুত অদম্য স্বপ্ন থাকিলে চৰম দাৰিদ্ৰ্যও হাৰ মানিবলৈ বাধ্য।
