এখন গাঁৱত এজন অতিশয় বেইমান মানুহ আছিল।
তেওঁ সদায় 'ভাগ কৰা আৰু শাসন কৰা' (Divide and Rule) নীতিৰে চলিছিল। নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে তেওঁ গোটেই গাঁওখনৰ মানুহৰ মাজত কন্দল লগাই দিছিল।
গাঁৱৰ সৰল-সোজা দুখীয়া মানুহবোৰক চল-চাতুৰীৰে জালত পেলাই তেওঁ সুতৰ বিনিময়ত টকা ধাৰলৈ দিছিল আৰু পাছত সুতৰ নামত কেইবাগুণ বেছি ধন আদায় কৰিছিল। গোটেই গাঁওখনৰ ওপৰত তেওঁ বহুত অত্যাচাৰ চলাইছিল।
এদিন হঠাৎ মানুহজন গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ হৈ পৰিল। লাহে লাহে তেওঁৰ অৱস্থা ইমানেই বেয়া হ'ল যে তেওঁ বিচনাত পৰিবলগীয়া হ’ল। নিজৰ শেষ সময় কাষ চাপি অহা বুলি ভাবি তেওঁ গোটেই গাঁওবাসীক একগোট কৰিলে।
তেওঁ ক'লে, "চাওক, মই আপোনালোকৰ ওপৰত বহুত অত্যাচাৰ কৰিছোঁ। মই মোৰ কৰ্মৰ বাবে লজ্জিত আৰু এই পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিব বিচাৰোঁ। মই যিমান লোকৰ ওপৰত অন্যায় কৰিছোঁ, তেওঁলোকে আহি মোক এপাট এপাটকৈ জোতাৰে কোবাওক, যাতে মোৰ আত্মাই শান্তি পায়।
গাঁৱৰ মানুহবোৰ দয়ালু আছিল, তেওঁলোকে ক'লে, "আমি আপোনাক ক্ষমা কৰি দিছোঁ, আমি এনে কাম কৰিব নোৱাৰোঁ।"
কিন্তু মানুহজনে ক'লে, "এয়া মোৰ শেষ ইচ্ছা, আৰু মৃত্যু পথৰ যাত্ৰী এজনৰ শেষ ইচ্ছা পূৰণ কৰাটো উচিত। আপোনালোকে মোক জোতাৰে কোবাওক যাতে মই শান্তিৰে মৰিব পাৰোঁ।
মানুহজনৰ কথা শুনি শেষত গাঁওবাসী সন্মত হ’ল আৰু এজন এজনকৈ তেওঁক জোতাৰে কোবাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সেই দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত আৰু ধূর্ত মানুহজনে আগতীয়াকৈ আৰক্ষীক খবৰ দি থৈছিল।
আৰক্ষী আহি যেতিয়া পালেহি, তেওঁলোকে দেখিলে যে এদল মানুহে এজন অসুস্থ মানুহক জোতাৰে কোবাই আছে।
তেতিয়া সেই বেইমান মানুহজনে আৰক্ষীক ক'লে, "চাওক ছাৰ, মই ইমান বেমাৰী হৈ পৰি আছোঁ, তথাপি এই সকলোবোৰে মিলি মোক মাৰিব বিচাৰিছে।"
আৰক্ষীয়ে নিজৰ চকুৰে যি দেখিলে তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ব্যৱস্থা ল'লে। যিসকল মানুহে তেওঁক জোতাৰে কোবাই আছিল, আৰক্ষীয়ে তেওঁলোকক আটক কৰি লৈ গ’ল।
নীতিশিক্ষা (Moral)
আমাৰ সমাজত এনে কিছুমান অসামাজিক লোক থাকে, যিয়ে নিজৰ মৃত্যুৰ আগমুহূর্তলৈকে লোকৰ অপকাৰ কৰিবলৈ বা ষড়যন্ত্ৰ কৰিবলৈ নেৰে। যাৰ চৰিত্ৰ কুটিল, তেওঁ শেষলৈকে নিজৰ স্বভাব সলনি নকৰে।
