এফালে ঘন হাবি, পাথৰুৱা বাট আৰু বনৰীয়া জন্তুৰ ভয়… আনফালে এগৰাকী কণমানি ছোৱালী, যিয়ে বিদ্যালয়ত তাইৰ শিক্ষকজনৰ বাবে অপেক্ষা কৰি ৰয়।
মহাৰাষ্ট্ৰৰ কোলহাপুৰ জিলাৰ কভালটেক ধনগৰৱাড়াৰ ৫৫ বছৰীয়া শিক্ষক জীৱন মিথাৰীয়ে যোৱা ১৩ বছৰ ধৰি প্ৰতিদিনে প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ বাট খোজকাঢ়ি বিদ্যালয়লৈ যায়। ঘন হাবি আৰু পাহাৰীয়া বাট অতিক্ৰম কৰি তেওঁ সেই চৰকাৰী বিদ্যালয়খনত উপস্থিত হয়, য’ত বৰ্তমান কেৱল তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী স্বৰা বোডকেয়ে পঢ়া-শুনা কৰে।
এই বিদ্যালয়লৈ যাবলৈ কোনো পকী পথ নাই। আনকি গাঁওখনতো বিদ্যুতৰ কোনো সুবিধা নাই। বাটত গৌৰ (ভাৰতীয় বাইচন) আৰু নাহৰফুটুকীৰ দৰে বনৰীয়া জন্তুৰো মুখামুখি হ’বলগীয়া হৈছে তেওঁ। বাৰিষাৰ বৰষুণ আৰু দুৰ্গম বাট পাৰ কৰাটো তেওঁৰ দৈনিক যাত্ৰাৰেই এটা অংশ।
তথাপিও, ২০১৩ চনত জীৱন মিথাৰীয়ে নিজেই এই দুৰ্গম বিদ্যালয়খনত বদলি বিচাৰি লৈছিল। তেওঁৰ বিশ্বাস— কোনো বিদ্যালয়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা কম হ’লেই এগৰাকী শিক্ষকৰ দায়িত্ব কমি নাযায়।
স্বৰা বোডকেৰ বাবেও বিদ্যালয়লৈ যোৱাৰ কোনো সহজ পথ নাই। ওচৰৰ আনখন বিদ্যালয়ো প্ৰায় ৫.৫ কিলোমিটাৰ দূৰত। সেয়েহে শিক্ষাগুৰুজন বিদ্যালয়লৈ নাহিলে তাইৰ পঢ়া-শুনা বন্ধ হৈ পৰাৰ সম্ভাৱনা থাকে।
২০২৯ চনৰ মে’ মাহত অৱসৰ নোলোৱা পৰ্যন্ত এইদৰেই পঢ়ুৱাই যোৱাৰ সংকল্প লৈছে জীৱন মিথাৰীয়ে। তেওঁ প্ৰতিদিনে কেৱল এখন বিদ্যালয়লৈকে নাযায়, তেওঁ সেই কণমানি ছোৱালীজনীক এই বিশ্বাসখিনিও দিবলৈ যায় যে— শ্ৰেণীকোঠাত তাই অকলে থাকিলেও, তাইৰ সপোনৰ মূল্য কোনো দিশৰ পৰাই কম নহয়।
